West-Terschelling ontwikkelde zich als hoofdplaats van Terschelling tot een bruisend centrum van de Nederlandse walvisindustrie en Arctische zeevaart. Deze historische havenstad was de thuisbasis van legendarische walviskapiteins die met hun robuuste zeilschepen de ijzige wateren rond Spitsbergen en Groenland bevaren. West-Terschellinger reders financierden grote walvisexpedities en maakten de stad tot een van de belangrijkste walviscentra van Nederland in de 17e en 18e eeuw.
De karakteristieke kapiteinshuizen rond de haven getuigen nog altijd van de rijkdom die walvisvaartreizen opleverden. Naast walvisvaart was West-Terschelling ook een belangrijk steunpunt voor kustvaart in de Waddenzee en transport tussen de Friese eilanden. De maritieme cultuur doordrong alle aspecten van het stadsleven, van architectuur tot lokale tradities. Vandaag bewaart West-Terschelling trots haar buitengewone walvis- en zeevaarterfgoed.